TÜRK MİLLETİ NELERİ KAYBETTİ?

Bazen insan durup geriye bakmalı…
Nereden geldik?
Ne yaşadık?
Neleri kaybettik?
Ve en önemlisi…

Bunca kayıptan sonra hâlâ neyi koruyabildik?

1978’den bu yana terörün gölgesinde geçen yıllar…

1984’te başlayan silahlı saldırılarla birlikte;
askerimizi kaybettik,
polisimizi kaybettik,
öğretmenimizi kaybettik,
korucumuzu kaybettik,
çocuklarımızı kaybettik,
sivillerimizi kaybettik.

Ama sadece insan kaybetmedik.

Huzur kaybettik.

Milyarlarca liralık kaynak kaybettik.
Yıllar kaybettik.
Fırsatlar kaybettik.
Güven kaybettik.

Bazen bir köyün sessizliğini,
bazen bir annenin evladını bekleyişini,
bazen bir çocuğun babasız büyümesini kaybettik.

Sonra yıllar geçti…

Ateşkesler geldi.
Görüşmeler başladı.
Çözüm süreçleri başladı.
Sonra süreçler bitti.

Her defasında başka bir umut,
başka bir hayal,
başka bir başlangıç…

Ve her defasında yeniden bedeller ödedik.

Ama mesele sadece terör de değil.

Türk milleti son yıllarda başka şeyler de kaybediyor.

Ekonomik gücümüzü tartışıyoruz.
Gençlerimizin geleceğini tartışıyoruz.
Eğitim sistemimizi tartışıyoruz.
Liyakatsizliği tartışıyoruz.
Adalete güveni tartışıyoruz.
Devlete güveni tartışıyoruz.
Nüfus yapımızı tartışıyoruz.
Beyin göçünü tartışıyoruz.

Ve bütün bunların ortasında;

Türk Dünyası’nın 350 milyondan fazla insanıyla nasıl daha güçlü bir gelecek kuracağımızı konuşmamız gerekirken, hâlâ kendi içimizde birbirimizi tüketiyoruz.

Oysa Türkistan’da,
Azerbaycan’da,
Kazakistan’da,
Kırgızistan’da,
Özbekistan’da,
Türkmenistan’da,
Doğu Türkistan’da,
Tataristan’da,
Karakalpakistan’da,
Ahıska’da,
Balkanlarda ve dünyanın dört bir yanında
bizimle aynı tarihi, kültürü ve hafızayı taşıyan milyonlarca insan var.

Biz hâlâ birbirimize ulaşmanın yollarını arıyoruz.

Başka milletler yüzyıllık planlar yaparken
biz günü kurtarmaya çalışıyoruz.

Başka ülkeler çocuklarına gelecek tasarlarken
biz çocuklarımızın gelecekte bu ülkede kalıp kalmayacağını tartışıyoruz.

İşte beni asıl düşündüren budur.

Bir millet sadece savaş kaybetmez.

Bir millet;

hafızasını kaybederse,
dilini kaybederse,
eğitimini kaybederse,
adalete güvenini kaybederse,
gençlerini kaybederse,
üretme iradesini kaybederse,
birlik duygusunu kaybederse…

çok daha büyük bir savaş kaybetmiş olur.

Ama…

Hâlâ her şey bitmiş değil.

Çünkü Türk milleti tarihin hiçbir döneminde kendisine biçilen kaderle yetinmedi.

Yıkıldı, yeniden kurdu.

Dağıldı, yeniden birleşti.

Zorlandı, yeniden ayağa kalktı.

Bugün de yapabilir.

Ama önce cesaretle aynaya bakacağız.

Kimin yüzünden kaybettik?

Neden kaybettik?

Neleri yanlış yaptık?

Neleri yeniden kazanabiliriz?

Ve çocuklarımıza nasıl bir ülke bırakacağız?

Bu soruları sormadan
sadece slogan atarak,
birbirimizi suçlayarak,
geçmişle kavga ederek
geleceği kazanamayız.

Ben artık kaybettiklerimizin listesini değil, yeniden kazanacaklarımızın listesini yapmak istiyorum.

Daha güçlü bir Türkiye…

Daha güçlü bir Türk Dünyası…

Daha adil bir devlet…

Daha kaliteli bir eğitim…

Daha liyakatli bir yönetim…

Daha bilinçli bir gençlik…

Ve bütün bunların üzerinde;

Kendi geleceğini kendi iradesiyle kurabilen bir Türk milleti!

Çünkü bizim meselemiz sadece Türkiye’nin bugünü değildir.

Bizim meselemiz Türk milletinin yarınıdır.

Ve benim yönüm belli:

TURAN’A!

Ali İhsan ÖZTÜRK