I Dünya Savaşı’ndaki Türk Devleti gibiyim…
Kırk cephede savaşıyorum.
Bir cephede düşmanla,
bir cephede cehaletle,
bir cephede korkuyla,
bir cephede umutsuzlukla,
bir cephede de “Boş ver, uğraşma!” diyenlerle…
Cephe çok, mücadele çok.
Ama ülkü bir!
Bazen yalnız kalırım.
Bazen yanımda sandıklarım karşıma geçer.
Bazen “Bu iş olmaz.” diyenler çoğalır.
Bazen yol uzar, yük ağırlaşır.
Ama ben yoluma bakarım.
Çünkü ülküsü olan insan, şartlara göre yön değiştirmez.
I. Dünya Savaşı’nda Osmanlı Devleti Almanya ile aynı cephedeydi.
Almanya yenildi diye Türk milleti tarih sahnesinden çekilmedi.
Çünkü Türk milletinin kaderi başka devletlerin kaderine bağlı değildi.
Benim meselem de budur.
Birileri kazanabilir,
birileri kaybedebilir.
Birileri gelir, birileri gider.
Dostluklar değişebilir, dengeler değişebilir,
hatta bütün hesaplar yeniden kurulabilir.
Ama ülkü değişmez!
Çünkü ben mücadelemi
bir makam için değil,
bir menfaat için değil,
birilerinin alkışını almak için değil;
inandığım değerler için veriyorum.
Bugün kırk cephede mücadele ediyorsam
yarın kırk birinci cephe açıldığında da
“Ben yokum.” demeyeceğim.
Çünkü bizim sözümüz
şartlara göre verilmedi.
Ülkümüz varsa;
yenilgi bizi durdurmaz,
yalnızlık bizi korkutmaz,
zorluk bizi yıldırmaz.
Gerekirse tek başımıza kalırız.
Gerekirse yeniden başlarız.
Gerekirse sıfırdan yürürüz.
Ama biat etmeyiz.
Yılmayız.
Vazgeçmeyiz.
Almanya yenilse de
ben savaşa devam edeceğim.
Çünkü benim davam
Almanya’nın savaşı değil.
Benim davam, benim ülküm!
İlgililere duyurulur:
Cepheler değişebilir.
Şartlar değişebilir.
Yanımızdakiler değişebilir.
Ama biz,
ülkümüzden vazgeçmeyeceğiz.
Mücadele devam ediyor!
