Beş gün bir orduyla döyüşən qoçaq
(Milli Qəhrəman Natiq Səlim oğlu Qasımova
ithaf edirəm)
Səni doğan ana mələkdir, mələk,
Sən ondan süd deyil, qeyrət əmmisən.
Ağlın kəsən gündən halaldır sənə,
Şərəfə, əxlaqa yiyələnmisən.
Torpaq təəssübü sarsıtdı səni,
Qoxmadın üstünə yağan güllədən.
Qorumaq əzmiylə ana vətəni,
Duyuldu sorağın ən ön cəbhədən.
Döyüşdün mərdanə, cəngavər kimi,
Danışdı dostların rəşadətindən.
Bütün döyüşlərdə keçirdin önə,
Görənlər bəhs edir şücaətindən.
Xocalı qırğını daşdırdı səbrin,
Qisas hissi sarmış ruhu, qəlbini.
Alban kilsəsiydi son döyüş yerin
Biçirdin ot kimi yağı düşməni.
Keçdin rəşadətlə oddan-alovdan,
Döyüşdün hünərlə, qəhrəman, ərən!
Təslim etmək üçün namərd “Ohanyan”
“Şərt qoydu” xalqımın əsirlərindən.
Günahsız kəslərə qıya bilmədin,
Alıb bayrağını çıxdın meydana.
Təslim oldun.., amma, əsla ölmədin,
Yayıldı mərdliyin bütün cahana.
Heyrətdən donmuşdu yadelli müxbir,
Bu arıq görkəmdə qeyrətə bir bax?!
Yazıb, nəşr elədi gördüyün bir-bir,
“Beş gün bir orduyla döyüşən qoçaq”!
Xuraman Zakirqızı
