— “Bilmirəm,” — deyə sakitcə dedi və əyri ayaqlara baxdı. — “Əgər doğrudan da gecələr yatırırlarsa…”
Kişi divar qalıqlarının üstündən küçəyə tərəf keçdi.
— “Əlbəttə yatırlar,” — uzaqdan dedi. — “Müəlliminiz bunu bilmirsə, qoy getsin işinin dalınca.”
Yürgen ayağa qalxdı və soruşdu:
— “Əgər mən bir dovşan ala bilsəm… Bəlkə ağ rəngdə?”
— “Çalışaram,” — kişi artıq uzaqlaşarkən qışqırdı. — “Amma sən burada gözləməlisən. Sonra səninlə evə gedərəm, hə? Axı atanıza dovşan hini necə düzəltməyi deməliyəm. Siz bunu bilməlisiniz.”
— “Bəli!” — Yürgen qışqırdı. — “Mən gözləyəcəyəm. Hava qaralana qədər keşik çəkməliyəm. Mütləq gözləyəcəyəm!”
Sonra yenə qışqırdı:
— “Evdə taxtalarımız da var! Sandıq taxtaları!”
Amma kişi artıq bunu eşitmirdi. Əyri ayaqları ilə günəşə doğru gedirdi. Günəş artıq axşamın qırmızısına boyanmışdı və Yürgen onun işığının ayaqların arasından keçdiyini görə bilirdi — ayaqlar o qədər əyri idi.
Səbət isə həyəcanla yellənirdi.
İçində dovşan yemi vardı. Yaşıl dovşan yemi. Xarabalığın tozundan bir az bozarmışdı.
Tərcümə etdi: Nurcan Sandal
//edebiyyat.az
